ไม่รู้จะเอาความคิดถึงของผมไปใส่ไว้ที่ไหนดี
ที่นี้คงจะเหมาะและเงียบงันพอให้ผมได้ตะโกนคำๆนั้นออกมา
ยิ่งวันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งได้รู้ว่าระบบความจำของผมไม่ได้ชำรุดตามกาลเวลาเลย
ผมเคยจำอะไรระหว่างผมกับเค้าได้ วันนี้ก็ยังจำได้อยู่
เพียงแต่ความรู้สึกและความต้องการมันต่างกันไปแล้วจากวันนั้น
ทุกวันนี้ความสงสัยยังค้างเติ่ง แต่ไม่คาดหวังกับคำตอบอีกต่อไปแล้ว
การรอคอยคำตอบของผมนานเกินไป จนทุกวันนี้ต้องตั้งคำถามใหม่
ว่า "จะรู้ไปเพื่ออะไร ?"
เมื่อต้นเดือนกุมภาฯผมถือวิสาสะส่งข้อความไปอวยพรวันเกิดเค้าในเฟสบุ๊ค
สิ่งที่ผมคาดไม่ถึงคือเค้าจะตอบกลับมา แม้มันจะเป็นข้อความสั้นๆ
แต่ผมก็อ่านมันอยู่นาน และพยายามแปลความหมายจากทุกตัวอักษรนั่น
แค่คำว่า "ขอบคุณครับ" สามพยางค์
ผมเองก็ไม่รู้ว่าทุกวันนี้เวลาที่คิดถึงเค้าแล้วร้องไห้เป็นเพราะอะไร
เวลาเห็นความเคลื่อนไหวของเค้าแล้วพยายามบอกใจให้ยินดีกับเค้า
แต่เศร้าอยู่ข้างในลึกๆ เห็นความสำเร็จของเค้า
อยากจะเป็นคนที่ยืืนอยู่ข้างๆแล้วร่วมแสดงความยินดีด้วย
แต่ผมไม่มีสิทธิ์และโอกาสจะยืนตรงนั้นแล้ว
และก็คิดว่าผมคงทำหน้าที่นั้นได้ไม่ดีเท่าคนใหม่ของเค้าแล้ว
แต่อยากบอกว่ายินดี ยินดีด้วยจริงๆสำหรับความสำเร็จที่เป็นความฝันของเค้า
ความฝันหลายๆอย่างที่เ้ค้าเคยพูดให้ผมฟัง
ความฝันหลายๆอย่างที่เค้าเคยเอามาอวดว่าวันนึงเค้าจะทำให้สำเร็จ
ผมไม่ได้ทิ้งคุณ ผมไม่ได้หนีหายตายจากไปจากคุณ
หนำซ้ำผมยังเฝ้ามองคุณอยู่เหมือนเดิม แม้ตำแหน่งที่ยืนจะห่างจากจุดเดิมมากก็ตาม
ผมควรดีใจที่เห็นคุณมีความสุข เหมือนที่ผมเคยพูดไว้
ผมควรยินดีที่เห็นชีวิตคุณราบรื่น
ผมควรเข้าใจคุณ แม้ว่าจะไม่มีคำอธิบายใดๆก็ตาม
เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้.. .และต้องทำ
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกดังคำที่ผู้คนชอบกล่าวถึงจริงๆ
อีกไม่นานจะครบสองปีแล้วที่อัศวินคนนี้ไร้ดาบแต่ก็ยังรอดมาได้
ไม่รู้ว่าผมเข้มแข็งหรือคู่ต่อสู้ไม่เก่งกล้าพอ
ทุกอย่างที่ยังจดจำเป็นเพียงเรื่องดีๆระหว่างอัศวินและดาบที่หายไป
เราจากกันนานแล้ว.. .แต่ผมยังคิดถึงคุณอยู่
ไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม
ปล.ผมตัดผมแล้วครับ
