BANGKOKER

เป็นอีกหนึ่งอาทิตย์ที่วุ่นๆ แต่ผ่านไปไวอย่างไม่น่าเชื่อ
แปปเดียวก็วันศุกร์เข้ามาแล้ว เมื่อวันเสาร์ที่แล้วยังไปถ่ายรูปที่บางซื่ออยู่เลย
ก็ดีครับเพราะผมไม่ชอบให้ช่วงเวลาในแต่ละวันช้าและน่าเบื่อ
มันเหมือนว่าผมต้องติดอยู่กับมันไปตลอด รู้สึกทรมาณ
วันนี้วันเสาร์แห่งชาติ เมื่อคืนผมนอนคุยโทรศัพท์กับเชรีจนหลับคาโทรศัพท์
ตื่นมาวางสายมันอีกเกือบตี 4 เข้าไปแล้ว แล้วพอจะตี 5 เค้าก็โทรมา
เออ ดี ! ดีๆกันทั้งนั้น เรื่องผลาญเวลานอนกูเนี่ยเก่งกันนัก !!
คุยด้วยซักพักผมก็นอนต่อ ทีนี้ยิงยาวตื่นมาอีกทีบ่าย 3 เลยครับ ฮ่าๆๆ ๆ
นอนสะใจดี แต่ยิ่งนอนมากยิ่งง่วง ยิ่งนอนมากหน้าตายิ่งเหมือนคนไม่ได้นอน

เมื่อวันพุธหลังเลิกเรียนพวกผมไปตีแบด(วัตถุประสงค์คือลดความอ้วนยกแก๊งค์)
ได้เหงื่อดีครับ พอวันรุ่งขึ้นล้าไปทั้งร่างเลย แต่ผมจะไปตีให้ต่อเนื่อง
แต่เพื่อนๆคงเปลี้ยมาก ขอบายกันทุกคนเลย ก็เลยจะนัดกันใหม่อาทิตย์หน้า

แล้วเมื่อวันพฤหัสฯ ความประมาทก็เล่นงานผมไปหนึ่งดอก ตื่นมาจะหาไม้แบด
เพราะเมื่อวันพุธไปเช่าของที่คอร์ดแล้วรู้สึกดักดานมาก ก็เลยจะเอาของตัวเองไป
คิดว่ามันอยู่บนชั้นลอยที่ที่บ้านผมทำไว้เก็บของ ซึ่งต้องใช้ับันได 4 ตอนอันเขื่องปีนขึ้นไป
ยกบันไดมาจังหวะกำลังจะกางขาข้างนึงออก ไอตัวล๊อคมันไม่เข้าที่
ไอผมก็ไม่ทันได้ฟังเสียงว่ามันล๊อครึยัง ก็เลยปล่อยบันได
แม่งเสือกไหลย้อนกลับ(ไม่เหมือนผ้าอนามัย > ไม่ไหลย้อนกลับ)
ร่วงปั้บ ! ลงมาทับนิ้วผม !!

แล้วคุณเอ้ย ทั้งชีวิตผมตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยโดนประตูหนีบนิ้ว
ไม่เคยโดนอะไรหล่นทับมาก่อน แต่เวลาเห็นคนอื่นเป็นเล็บดำๆแล้วรู้สึกเจ็บแทน
วันนั้นได้เจอกับตัว เข้าใจจริงๆ ลั่นบ้านเลยครับ :$
บัดซบไปแล้วดอกนึง อีกดอกนึงคือกางบันไดเสร็จ ปีนขึ้นไป
เพื่อไปพบว่าไม้แบดไม่ได้อยู่ข้างบน บัดซบกำลังสอง !!

ชีช้ำแต่ก็คว้ากล้อง คว้ากระเป๋าเสื้อผ้า รองเท้า ไม้แบดออกจากบ้านไปเรียน
เอากล้องไปเพราะนัดกับพี่แบงค์ รุ่นพี่ที่สวนนันจะไปถ่ายเพื่อนเค้าที่จบม.กรุงเทพ
จะเก็บพอร์ทงานชุดครุยบ้าง เผื่อจะมีใครหลงผิดมาจ้างไปถ่าย ฮ่าๆๆ ๆ
(อ่อ ตั้งแต่ลงพอร์ทรถไฟบางซื่อ มีคนติดต่อมา 2-3 คนแล้วนะ ฮิฮิ)
ผลสุดท้าย คือ ถ่ายเพื่อนพี่แบงค์มานิดหน่อย แล้วก็ไม่ได้ตีแบด
เพราะผู้ร่วมอุดมการณ์เปลี้ยจากการไปเป็น MC ให้อาจารย์วิชาภาษาอังกฤษ
ผมเลยไม่ได้ทั้งพอร์ท ไม่ได้ทั้งออกกำลังกาย แถมนิ้วยังระบมอีกตังหาก - -"

นัดเจ้หนึ่งให้เจ้พาไปหาหมอ ขอสำออยและใช้สิทธิ์กับประกันบ้าง
ทำมาตั้งแต่ 6 ขวบ นี่เพิ่งจะได้ใช้ครั้งที่ 2 บัดซบมาก !
จ่ายปีเป็นหมื่น เจ็บทีไม่เห็นจะเกิน 2,000 ไม่คุ้มๆ ทีหลังต้องเจ็บตัวบ่อยๆ
จะได้คุ้มเบี้ยประกัน ฮ่าๆๆ ๆ เราจะปล่อยให้ AIA กินตังค์เราฟรีไม่ได้
(ร่างไหนพิมพ์ไม่รู้ - -")

หมอบอกว่ากระดูกไม่หักนะครับ แต่ประเด็นคือ พอเอ็กซเรย์แล้วหมอดันเจอแผลเก่าผมอ่ะดิ่
ข้อมือผมมีปัญหาตั้งแต่ตอนเข้าปี 1 ม.กรุงเทพใหม่ๆ ตอนนั้นตั้งใจจะไปใช้สิทธิ์ประกันนี่แหละ
แต่จำไม่ได้ว่าโดนอะไร เจ็บและห้อเลือดขึ้นมาเลย แต่พอไปถึง
ความฮ่อยคือ ผมหยิบบัตรประกันไปผิดใบ บัดซบ !
จากวันนั้นจนวันนี้ผมเลยไม่ได้รักษาไออาการกร๊อบๆที่ข้อมือนี่ซักที
หมอทักมา แต่ผมก็ไม่ได้เล่าให้หมอฟัง หมอบอกว่าอาจจะเป็นเพราะคุณอายุยังน้อย
กระดูกคงยังไม่ต่อกันดี O_o"
หมอ(ดู)รึเปล่าเนี่ย !!

อ้าส์.. .ได้ใช้ประกัน สบายใจ~

คืนวันนั้นเห็นสถานะอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษในเฟสบุ๊ค เลยจัดแจงเตรียมกล้องเตรียมเม็มไว้
"วันศุกร์นี้ 11.00 น. ใครว่างมาถ่ายรูปด้วยกันนะค่ะ อาจารย์ซ้อมรับปริญญา"

จริงๆเช้าวันศุกร์ผมมีเรียน Visual แต่เพราะเป็นห๊วงเป็นห่วงไอเชรี
ไม่อยากให้มันอยู่คนเดียวเท่าไหร่ ก็บ้านั่งคุยโทรศัพท์กับมันจนตี 4-5 แล้วค่อยนอน
แล้วใครเล่าจะตื่น 6 โมงได้ T_T

เช้าไม่ได้ไปเรียน แต่เที่ยงไปถ่ายรูปได้ เอ้อ ดี !!
เก็บมานิดหน่อยก็ได้เวลาที่นัดกับสิทธิ์ไว้ว่าจะซ้อมเพลงกันซักหน่อย
รู้สึกว่าตัวเองด้อยพัฒนาลงไปเยอะเลย ร้องได้แย่มาก ฮ่าๆๆ ๆ
อัดเป็น 10 รอบ หลายเพลงอยู่ ได้ออกมาเพลงเดียว ดีอยู่รอบเดียว
แุถมไม่ได้ดีที่สุดด้วยนะ จะบ้าตาย !!
พอจะกลับมาถ่ายรูปให้'จารย์กับครอบครัวอีกที จารย์ก็บอกว่าพวกเค้าเพิ่งกลับไป
แยกย้ายกับสิทธิ์หน้าม. แล้วก็ตั้งเป้าว่าจะกลับบ้าน
โดยลืมไปเลยว่านัดไอเชรีไปเอาตังค์ค่ารองเท้าที่ฝากมันขาย
เกือบจะเลยเซียร์อยู่แล้ว ยังดีที่คิดทัน ชวนมันหาไรกินทั้งๆที่ใจก็อยากกลับบ้าน
แต่ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมเห็นสภาพมันแล้วผมอยากอยู่กับมันให้นานกว่านั้นด้วยซ้ำ
ช่วยมันเลือกเบอร์โทรศัพท์ใหม่ 1 เบอร์
แล้วก็มาแยกย้ายกันที่ป้ายรถเมล์ ไม่รู้มันจะรู้ไม๊นะว่าผมเป็นห่วงมันมาก

วันนี้ได้นอนตื่นสาย ได้ใช้เวลากับ 'สุดสัปดาห์' บ้างซักที
สัปดาห์หน้าหวังว่าจะไม่หนักหนาเท่าสัปดาห์นี้ สาธุ๊ !

นี่อาจารย์ผมครับ บัณฑิต 3 บั้ง ;D

 

อาจารย์บอกว่าริ้วรอยบนในหน้ารอยแรกได้มาตอนรับปริญญาตรี

รอยที่สองตอนรับป.โท ส่วนรอยที่สามก็มาพร้อมบั้งที่สามเนี่ยแหละครับ ฮ่าๆๆ ๆ