BANGKOKER

เรื่องสั้นเรื่องที่สอง "ชนวนเหตุ"

            “น้องผึ้ง ระวังรถ !” ‘ละยี’
หนุ่มปักษ์ใต้อาศัยในเมืองกรุงพุ่งเข้าคว้าตัวเด็กหญิงผมเปียที่คนในละแวกนั้นรู้จักกันดีในชื่อ ‘น้องผึ้ง’  
   

            “ทำไมขี่รถไม่ระวังอย่างนี้น้องผึ้ง”
สำเนียงใต้ผสมอารมณ์ตำหนิถูกเปล่งออกจากลำคอที่แห้งผากจากการขาดน้ำระหว่างทางกลับบ้าน
ละยีเปิดประตูเข้าไปในบ้านเช่าที่เขาและ ‘ลีอา’ แฟนสาวชาวปักษ์ใต้เช่าอาศัยอยู่ด้วยกัน
ตั้งแต่ตัดสินใจเข้ามาเสี่ยงโชคในมหานครอันแออัดแห่งนี้

            ‘ลีอา’ นักพนันชั้นเซียนที่ตลอดทั้งชีวิตในวงไพ่ได้ไม่เท่าเสีย
ลีอาปัดความรับผิดชอบและการร่วมมือในการดูแลทุกๆอย่างในบ้านเช่าขนาด 24 ตร.ม.หลังนี้
ถ้าไพ่ทุกใบในสำรับคือสารเสพติดชนิดนึง
ลีอาคงลงแดงหากวันใดไม่ได้ใช่มือกร้านๆของเธอจั่วมันขึ้นจากกอง
ลีอารับดูแลน้องผึ้งหลังจากน้องผึ้งกลับจากโรงเรียน
แต่ลีอาไม่เคยทำหน้าที่ของเธอได้สมบูรณ์แบบสมกับค่าจ้างที่
‘กิ่ง’ แม่ของน้องผึ้งจ่ายให้เธอเลยซักครั้ง

            และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ละยีส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา
ในพฤติกรรมการเสพการพนันจนเข้าเส้นของลีอา
วันนี้น้องผึ้งเกือบกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณก็เพราะความละเลยของลีอา
ถ้าวันหนึ่งเขากลับจากที่ทำงานช้ากว่านี้แล้วเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีก
พี่กิ่งคงไล่เขาและลีอาออกจากบ้านเช่าที่เธอคิดราคาถูกแสนถูกทันที
บ้านหลังใหม่ของพวกเขาอาจจะมีชื่อเรียกอย่างสวยงามว่า ทัณฑสถาน
และเขากับลีอาคงมีตราบาปติดตัวไปตลอดชีวิต.. .

            ‘แป้ง’ นักศึกษามหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งย่านชานเมือง
ลูกสาวคนเดียวของ ‘อาจินต์’ นักธุรกิจร้อยล้าน
มีหน้ามีตาในสังคมได้เพราะผู้เป็นแม่จับไปออกงานบ่อยๆ
ทั้งที่เจ้าตัวก็ไม่พิศมัยสังคมชั้นสูง คุณหญิงคุณนายที่เดินถือคอกเทลหนึ่งแก้ว
เดินจีบปากจีบคอสนทนากันในงาน แต่ความเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายของแป้งก็ทำให้บางคืน
เธอลงเอยที่งานเลี้ยงรุ่นนักเรียนนายร้อยกับพ่อและแม่แทนการอ่านหนังสือสอบวิชาเศรษฐศาสตร์ที่จะสอบอยู่พรุ่งนี้แล้ว

            หลังจากแยกกับเพื่อนในศูนย์การค้าใจกลางกรุงเทพ แป้งตัดสินใจเดินออกจากตัวห้าง ขอใช้สองเท้าที่เคยเหยียบแต่คันเร่งและพรมแดงเดินบนทางเท้าที่ใครๆเขาก็เดินกันบ้าง เพื่อนกลุ่มเมื่อกี๊หรอ ก็บรรดาลูกๆเพื่อนคุณแม่ทั้งนั้น เป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนช้อปเสียมากกว่า นี่ฉันออกมาเดินทำไมคนเดียวให้เหงาเนี่ย บ้าจริง โทรตาม ‘น้าอดูร’ คนขับรถของคุณพ่อมารับดีกว่า

            ขณะที่แป้งสารวนกับการรื้อค้นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เชื่อมโยงเครือข่ายคนทั้งโลกไว้ในเครื่องเดียว หากแต่เป็นที่น่าเสียดายที่มันไม่ได้เชื่อมโยงเธอกับคนที่อยู่รอบกายได้เลย กระเป๋าสตางค์แบรนด์ดังก็ร่วงจากกระเป๋าถือราคาหลายหมื่น ตกลงบนพื้นถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นละออง เชื้อโรค และแบคทีเรีย

            มีผู้ชายคนนึงอยู่ในเหตุการณ์นี้ เขาเดินตรงเข้ามาแล้ว เขาจะเอากระเป๋าสตางค์ฉันไปมั๊ยนะ เขาก้มลงหยิบแล้ว อย่าเลย วันนี้ฉันใส่ส้นสูงวิ่งตามเขาที่มีรูปร่างสันทัดไม่ทัน

              ละยีก้มลงเก็บกระเป๋าแล้วส่งคืนให้กับแป้ง ใบหน้าของแป้งแสดงออกได้ดีถึงความรู้สึกหวาดระแวงและตกใจกับการกระทำของละยี เธอไม่คิดว่าเขาจะไม่รู้ค่าของทรัพย์สินที่อยู่ข้างในกระเป๋าสตางค์ใบนี้ ทันทีที่แป้งตั้งสติได้ เธอเสนอที่จะให้สินน้ำใจกับละยีตามประสาคนรวยที่ซื้อความดี ละยีปฏิเสธ ส่งยิ้มจางๆบ่งบอกถึงความผิดหวังว่าที่น้ำใจของเขาไม่ควรมีค่าเป็นเงินตรา แต่ควรมีคุณค่ากับจิตใจของใครคนที่ได้รับ ละยีเดินห่างไปแล้ว แต่แป้งยังคงรู้สึกอยู่อย่างนั้น.. .ตรงนั้น

              ละยีกลายเป็นวีรบุรุษคนดีที่เงินซื้อไม่ในสายตาแป้งไปแล้ว หรือเพียงเพราะเธอไม่เคยประสบอะไรแบบนี้

              ‘กิ่ง’ แม่หม้ายสาวผู้เป็นคนสำคัญไม่กี่คนในชีวิตของน้องผึ้ง และเป็นคนเดียวกับผู้เป็นเจ้าของบ้านเช่าที่ลีอาและละยีเช่าอยู่ กิ่งทำงานในบริษัทประชาสัมพันธ์ซึ่งเป็นหนึ่งในบริษัทลูกของบริษัทยักษ์ใหญ่ของอาจินต์ กิ่งทำงานในส่วนของงานลูกค้าสัมพันธ์ ในแต่ละวันเธอพูดคุยกับคนมากมาย ทั้งต่อหน้า และทางโทรศัพท์ แต่คนที่เธอพูดคุยด้วยน้อยที่สุด กลับคือน้องผึ้ง ลูกสาวของเธอเอง

              ปีนี้บริษัทที่กิ่งทำงาน มีผลกำไรตกลงจากไตรมาสที่แล้ว ด้วยเพราะราคาหุ้นของบริษัทที่ดิ่งลงในชั่วข้ามคืนทันทีที่รู้ว่าในบริษัทแม่กำลังมีการยักยอกเงินจากผลประกอบการไตรมาสที่แล้ว ทำให้ผู้ถือหุ้มหมดความมั่นใจที่จะลงทุนและถอนหุ้นคืนไปแล้วกว่าครึ่ง บริษัทกำลังจะปิดตัวลงในไม่ช้า.. .กิ่งกำลังจะตกงาน

              ทิศหนึ่งบนถนนของสี่แยกไฟแดงที่ขึ้นชื่อว่าติดมหากาฬ แต่อาจินต์ก็เลือกให้อดูรขับมาทางนี้ ยังพอมีเวลาเหลือสำหรับการประชุมผู้บริหาร เด็กเช็ดกระจกตรงเข้ามา และใช้ที่ทำความสะอาดด้านนึงเป็นฟองน้ำ ด้านนึงเป็นแผ่นยางสำหรับรีดน้ำออกจากผิวกระจกปาดๆป้ายๆบนกระจกหน้ารถของอาจินต์ อดูรปัดมือไล่ แต่อาจินต์ห้ามไว้ เขาส่งเงินให้อดูรเพื่อส่งให้เด็กหนุ่มผิวคล้ำที่อยู่ในเครื่องแต่งกายที่พอคาดการณ์ได้ว่าเด็กพวกนี้คงอยู่ในสลัมไม่ห่างจากแยกไฟแดงนี้นัก

              จริงๆกระจกรถของอาจินต์สะอาดอยู่แล้วด้วยฝีมือของอดูรก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้านี้ แต่ที่อาจินต์ปล่อยให้เด็กหนุ่มลงมือลงแรงจนกระจกใสเหมือนเดิมนั้น เพราะเขาเพียงแค่อยากให้เด็กหนุ่มคนนี้รู้ว่านี่คือน้ำพักน้ำแรงของเขา ในใจหวังให้เด็กหนุ่มระลึกรู้ว่าเงินแต่ละบาทกว่าจะหามาได้ยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหนในยุดคที่เศรฐกิจซบเซาแบบนี้ สมัยที่อินต์เป็นเด็กรับจ้างล้างจานทั้งวันได้ค่าตอบแทน 2 บาทก็มากโขแล้ว อาจินต์ในวันนั้นยังเป็นอาจินต์ในวันนี้ แม้สถานภาพที่เปลี่ยนไป แต่สภาพมือไม้ที่ลอกและแห้ง เป็นผลจากการแพ้น้ำยาล้างจานราคาถูกเป็นอย่างไร อาจินต์ไม่เคยลืม

             ‘นภ’ กำลังเข้าประชุมผู้บริหารสาย เขาจะต้องเข้าประชุมในฐานะผู้จัดการฝ่ายการเงินเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว ถ้าเขาไม่มัวกังวลกับวาระการประชุมครั้งนี้เขาควรจะนั่งบนเก้าอี้เบาะหนังสีดำ ด้านขวาสุดของโต๊ะเป็นตำแหน่งของท่านประธานอาจินต์ วาระการประชุมที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ เพียงเพราะความสับเพร่าของที่สลับซองเอกสารที่แสดงการยักยอกเงินภายในบริษัทกับเอกสารแสดงค่าใช้จ่ายในการลงสำรวจพื้นที่สำหรับขยายธุรกิจที่เขาลงพื้นที่ไปสำรวจถึงหมู่เกาะตะรุเตากับเลาฯสาวสวยประจำตัว เอกสารการยักยอกเงินเป็นฝีมือเขาอีกนั่นแหละ

             นภได้รับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการเงินเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ถ้านับๆแล้วก็จะเท่ากับอายุของน้องผึ้งลูกสาวเขาพอดี นภใช้ความทะเยอทะยาน ไต่เต้าในหน้าที่การงานด้วยการหยิบยืมมือและสมองของบรรดาลูกน้องในแผนก เขาเปรียบเหมือนแม่ทัพที่ได้รับชัยชนะและรางวัลที่งดงามมากกว่าใครๆในทัพทั้งที่ใช้สมองและสองมือไม่ถึงเศษเสี้ยวของไพร่พล

            “กึ้ง !”

            “ช่วยด้วย มีเด็กโดนรถชน ! ใครก็ได้ออกมาช่วยที !”

            เสียงรถกู้ภัยดังเข้ามาทุกขณะ คนขับเปิดประตูรถออก ก้าวเท้าลงจากรถช้าๆ เนื้อตัวสั่นเทา มือซ้ายถูกยกขึ้นมาปิดปาก ภาพตรงหน้าตอนนี้ เป็นเพียงร่างไร้วิญญาณของเด็กหญิงผมเปียวัยสามขวบ ไม่ต้องจับชีพจรดูก็พอรู้ว่าเด็กหญิงผมเปียไม่สูดอากาศมีเจือไปด้วยมลพิษของกรุงเทพเข้าไปในปอด และฟอกมันออกมาเป็นลมหายใจที่สกปรกกว่าอีกแล้ว ซากจักรยานคันน้อยของเธอกระเด็นไปไกลจากที่เกิดเหตุมากพอสมควร ชาวบ้านส่งเสียงวิพากย์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

            แป้งโทรหาพ่อด้วยอาการตกใจและร้อนรน เธอแทบพูดไม่เป็นภาษา ภาพที่เธอเห็นวันนี้คงติดตาเธอไปอีกแสนนาน เมื่อผู้เป็นพ่อทราบเรื่องก็เกือบจะลมจับ แต่ยังคงพยุงสติและสั่งให้อดูรออกรถตรงมายังที่เกิดเหตุทันที

            ตำรวจมาแล้ว นี่เธอกำลังจะเป็นฆาตกร ถึงแม้จะเป็นข้อหาโดยประมาท แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นมัจจุราชที่คร่าชีวิตเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆและส่งวิญญาณเธอกลับไปยังที่เดิมทั้งที่เธออยู่บนโลกนี้ได้แค่หนึ่งพันกับอีกเก้าสิบห้าวันเท่านั้น

            คนที่มาถึงที่เกิดเหตุก่อนกลับไม่ใช่อาจินต์ แต่เป็นนภ ผู้ที่เป็นจุดหมายปลายทางที่แท้จริงในการเดินทางครั้งนี้ของแป้ง แป้งโผเข้ากอดเขา ถ้ามีใครมาเห็นภาพนี้คงพอคาดเดาความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ ลูกสาวผู้บริหารและผู้จัดการฝ่ายการเงินบริษัท ช่างเป็นเรื่องที่จะให้เข้าใจเป็นอย่างอื่น

            เส้นทางในถนนหน้าบ้านของกิ่ง เป็นทางที่สามารถลัดเลาะหลีกหนีการจราจรในช่วงเย็นวันศุกร์หลังเลิกงานได้ดี นภจึงแนะนำให้แป้งใช้เส้นทางนี้ เส้นทางที่ผ่านบ้านเก่าหลังแรกและหลังเดียวที่เขาจะเรียกมันว่า ‘บ้าน’ นอกจากบ้านหลังนั้นแล้วนภไม่เคยรู้สึกว่าที่ไหนจะเหมาะสมกับคำว่าบ้านได้อีกเลย

            เพราะเป็นครั้งแรกที่แป้งขับรถเข้ามาบนถนนสายนี้ ตรอกซอกซอยแคบๆต่างๆทำให้จังหวะชีพจรของเธอเต้นไม่คงที่ รถคันหลังก็กระชั้นมาเหลือเกิน ทางข้างหน้าจะไปต่อยังไงก็ไม่รู้ เพราะคนเดียวที่จะบอกทางเธอได้ก็กำลังประชุมอยู่ในห้องเดียวกับพ่อของเธอ

            ความประมาทของแป้งที่ไม่เข้าเกียร์ว่างที่ไม่ว่ารถยี่ห้อไหนซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นรถเกียร์อัตโนมัติทุกคันจะต้องมี ทำให้เธอเผลอเหยียบคันเร่งโดยไม่ทันระวัง.. .

            กิ่ง ลีอา ละยี อาจินต์ แป้ง อดูร และนภ นั่งมองภาพโลงขนาดเล็กกว่าของคนทั่วไปที่ตั้งอยู่ตรงหน้า รายล้อมไปด้วยพวงหรีดจากร้านจัดดอกไม้หลายเจ้า ควันจากธูปพวงพุ่งจากบริเวณส่วนปลายที่เป็นสีแดงอันเกิดจากการมอดไหม้ กลุ่มควันลอยสูงขึ้นและสลายไปในอากาศช้าๆ พระสงฆ์ 8 รูปนั่งเรียงอยู่ด้านข้างบริเวณที่กิ่งนั่งกำลังสวดบทสวดที่พุทธศาสนาวันอาทิตย์ในวัดไม่ได้สอน น้ำตาของผู้เป็นแม่หลั่งไหลไม่ขาดสาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองภาพตรงหน้าหรือชายตามองชายต้นเหตุที่นั่งอยู่ห่างจากเธอไป 4-5 แถว

            หลังจากพิธีสวดจบลง แขกเหรื่อทยอยกันกลับหมดแล้ว อาจินต์ยื่นซองเงินส่งให้กิ่ง

“ไว้ใช้สำหรับจัดงานคืนที่เหลือนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันรับภาระไหว ลูกดิฉันเองทั้งคน ขอบคุณคุณมากนะคะ”

“ขอบคุณผมเรื่องอะไร ลูกสาวผมขับรถชนลูกคุณตายเนี่ยนะ”

“ขอบคุณที่ช่วยย้ำให้ฉันระลึกได้ว่าเงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน คนบางคนขายความเป็นคนเพื่อแลกกับเงินอยู่ตลอดเวลา ไม่เปลี่ยนแปลง และขอบคุณที่ทำให้ฉันเข้าใจว่าอะไรที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตชั้น ชีวิตนี้”

บนนั้นหนูมองเห็นแม่ชัดมั๊ยคะคนดี แล้วคืนนี้แม่จะเล่านิทานให้หนูฟังก่อนนอนเหมือนเคยนะลูก ว่าแต่วันนี้หนูอยากฟังเรื่องอะไร.. .

*สำหรับชื่อเรื่อง 'ชนวนเหตุ' คุณอ่านว่าอะไรกันบ้างครับ ?

ประเดิมงานเขียนชิ้นแรกด้วย "เรื่องสั้นของ 'ฤดี' "

               ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนว่า ไม่ว่าพวกคุณจะยินดีหรือไม่ เรื่องราว หรือข้อมูลส่วนตัวของพวกคุณบางคนที่เวียนว่ายเข้ามาในสารบบชีวิตผม กำลังถูกพิมพ์และกล่าวถึงในบรรทัดต่อๆไป ขอเชิญสดุดีความดีความชอบสำหรับแรงบันดาลใจจากพวกคุณทุกๆคน และ สวัสดีครับ

                 นอกหน้าต่างบานนี้ที่ ‘ฤดี’ ใช้เป็นช่องทางสังเกตุการณ์ความเคลื่อนไหวของบ้านใกล้เรือนเคียง บ้านของฤดีตั้งอยู่บริเวณทางสามแพร่งที่ใครต่อใครพากันเอาอาหารคาวหวาน ดอกไม้ธูปเทียนมาไหว้เจ้าที่เจ้าทางขอให้อย่าได้ประสบเคราะห์หน้าบ้านของสาวเจ้าเลย ทำให้เหนื่อยฤดีที่จะต้องมาเก็บกวาดทุกเช้า ฤดีไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์ หรือความเชื่อปรำปราพวกนี้ เธอออกจะรำคาญที่อยู่ดีๆมีคนแปลกหน้าเอาเครื่องเซ่นมาวางไว้บนพื้นซีเมนต์ที่แสดงอาณาเขตว่านี่คือบ้านของเธอ

                ฤดีเป็นคนชอบ ‘สอดรู้สอดเห็น’ แบบลับๆ ฤดีไม่แสดงตัวตนความเป็นสายสืบเฉพาะกิจเวลาเดินตลาด เธอคิดว่าความลับบางอย่าง เธออยากรู้และไม่อยากเปิดเผย ตัวตนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของชาวบ้านคงไม่น่าภิรมย์นักถ้าใครรู้เข้าด้วยวัยและสถานภาพโสดของเธอ

                บ้านหลังที่ฤดีชอบใช้เวลานั่งบนขอบหน้าต่างจดจ่อกับความเคลื่อนไหวในบ้านนั้น เป็นบ้านของวิศวกรหนุ่มกับครอบครัว อันประกอบด้วย พ่อ แม่ และน้องสาวของวิศวกรหนุ่ม ชื่อของเขา คือ ‘ชวาล’ “ชื่อช่างโบราณเสียงจริง” ฤดีคิดเมื่อครั้งแรกที่ได้ยินคนในบ้านนั้นเรียกชื่อเขา “แต่ก็คงสมกับฉันดี เพราะชื่อฉันก็โบราณไม่แพ้กัน” นั่นเป็นเสียงในความคิดต่อมาของฤดี

                ทุกเช้าชวาลจะถอยรถออกจากบ้าน โดยไม่เคยรู้ตัวว่ามีสายตาหนึ่งคู่จับจ้องเขาจากหน้าต่างชั้นสองของบ้านอีกหลังหนึ่ง แม่ของชวาลจะเดินออกมาใส่บาตรหลังจากนั้นและปิดประตูบ้านเมื่อลูกชายออกไป นัยว่าฤดีสนใจแต่เหตุการก่อนหน้านั้น เมื่อท้ายรถของชวาลพ้นสายตาของฤดีไป เธอก็หันกลับเข้ามาในบ้าน แต่งตัวออกไปทำงาน

                ฤดีทำงานเป็นเสมียนอยู่ที่บริษัทรับส่งเอกสาร หน้าที่ของฤดีคือคอยจัดแจงตารางว่าใครจะไปส่งของที่ไหน กลับมาเมื่อไหร่ และไปที่ไหนต่อ ฤดีไม่เคยคิดว่างานที่ทำอยู่เหมาะสมกับใบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง แต่สมัยนี้จะให้หางานดีๆ เงินเดือนสูงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จบปริญญาโทเดินเตะฝุ่นก็มีถมไป

                หลังเลิกงานฤดีอาศัยรถประจำทางสายประจำ บางครั้งคุ้นหน้าคนขับบ้างไม่คุ้นบ้าง ยานพาหนะทำด้วยไม้และโลหะนั้นพาเธอถึงปากซอยบ้านอย่างสวัสดิภาพตลอด 3 ปีที่เธอทำงานเป็นเสมียน แต่วันนี้รถประจำทางเจ้ากรรมเกิดเสียหลังจากที่ออกจากอู่ใกล้ที่ทำงานของฤดีมานิดเดียว กระเป๋ารถตะโกนบอกให้ผู้โดยสารเดินจากรถไปรอรถคันใหม่ข้างล่าง ฤดีนึกฉุนเฉียว “อุตส่าห์ได้นั่งอยู่แล้วเชียว ประเดี๋ยวพอคันใหม่มา คนก็จะแน่น ยังไงเสียก็คงไม่มีที่นั่ง” ฤดีตัดสินใจเดินย้อนกลับไปที่อู่ เพื่อขึ้นจากต้นสายนั่นจะทำให้เธอได้ที่นั่งสมใจ

                “...อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญไปกว่า แค่รักกัน..” เสียงเพลงจากวิทยุในรถของชวาลกล่าวขานออกมาเช่นนั้น ชวาลชอบฟังวิทยุคลื่นนี้เพราะช่างเลือกเปิดเพลงได้ตรงวัยกับเขานัก แม้ไม่ใช่แฟนประจำ แต่เขาก็ฟังทุกเช้าและทุกเย็นระหว่างขับรถจากบ้านไปที่ทำงาน จากที่ทำงานกลับบ้าน ชวาลไม่เคยสนใจฟังเสียงของนักจัดรายการ เขาเงี่ยหูเพื่อรอฟังเพลงถัดไปที่จะแว่วเข้ามาเท่านั้น

                อารมณ์ฉุนเฉียวของฤดียังคงอยู่ในหัวใจที่เต้นถี่และเต้นแรงจนเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกลับบ้านช้าไป 10 นาทีเพื่อได้เห็นหน้าเทพบุตรในฝันชัดๆก็คราวนี้ “พรุ่งนี้เสียอีกนะไอรถเมล์บ้า” ฤดีเขินอยู่คนเดียวขณะที่ชวาลลงจากรถเดินตรงไปเปิดประตูบ้าน เขาส่งยิ้มทักทายให้ฤดีเล็กน้อยตามประสาบ้านใกล้เรือนเคียง แต่เขาหารู้ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นทำให้สตรีเพศบางคนนอนไม่หลับ.. .ทั้งคืน

                การจราจรที่แออัดบนถนนสุขุมวิท สร้างแรงกดดันให้ชวาลเมื่อเข็มนาฬิก้าอมือราคาแพงบอกว่าเขากำลังไปดูงานสายไปแล้ว 20 นาที พาลทำให้หงุดหงิดคนจัดงานว่าทำไมต้องมาจัดบนถนนเส้นนี้ และทำไมต้องมาจัดในเช้าวันจันทร์เช่นนี้ ชวาลเอื้อมมือเปิดวิทยุคลื่นโปรดของเขาด้วยความคาดหวังว่าเสียงเพลงจะทำให้เขาใจเย็นลงได้บ้าง

                “...มีเธอเสมอ อยู่เคียงใจ รับรู้รับฟัง ที่เป็นไป...” นักร้อง นักการเมืองที่ร้องเพลงนี้ป่านนี้อยู่ที่ไหนกันนะ แล้วชวาลก็ต้องหยุดคิดเมื่อสัญญาณไฟจราจรเป็นสีเขียว และรถทุกคันกำลังแก่งแย่งชิงดีจะไปให้ถึงจุดหมายปลายทางข้างหน้า เขาก็เป็นหนึ่งในนั้น

                จากหน้าต่างรถของรถประจำทาง ฤดีจำรถคันนี้ได้ดี รถเก๋งคันงามที่ติดไฟแดงเคียงคู่รถประจำทางเป็นคันเดียวกับที่เธอนั่งมองทุกเช้า แล้วคนขับก็คงไม่ใช่ใคร ฤดีชะเง้อมองเข้าไปในตัวรถ แต่ก็เห็นแค่เพียงนาฬิกาและข้อมือของวิศวกรหนุ่มเท่านั้น ฤดีได้แต่มองตามรถคันงามเคลื่อนจากตำแหน่งเดิม ผ่านสี่แยกไปจนสุดสายตา

                ที่อีกสี่แยกที่รั้งชวาลไม่ให้ไปถึงที่งานนั้น เด็กขายพวงมาลัยตรงรี่มายืนข้างตัวรถเขา ชวาลไม่เคยซื้อพวงมาลัยแขวนหน้ารถ เพราะเขาไม่พิศมัยในกลิ่นดอกไม้ที่อยู่ปลายสุดของมาลัยนัก แต่วันนี้เด็กน้อยคนนี้มายืนใกล้รถเขาเหลือเกิน ใกล้จนเขาเห็นสีผิวดำกระดาก กระดูกข้อมือที่เล็ก แห้ง ประดุจหนังหุ้มกระดูกดีดี คราบความสกปรกบนเรือนร่าง และความน่าเวทนาในดวงตาของเด็กชาย ชวาลตัดสินใจหยิบแบงค์ร้อยสีแดงใหม่เอี่ยมจากกระเป๋าสตางค์หนึ่งใบ เด็กชายกำลังหยิบพวงมาลัยและเงินทองส่งคืนให้ชวาล ชวาลจึงตัดบทเสียก่อน “พี่ให้ เอาไว้กินข้าวนะ” เด็กชายยกมือไหว้ก้มหัวขอบคุณ แล้วเดินไปปฏิบัติภารกิจต่อ

                ไฟเขียวแล้ว เด็กขายพวงมาลัยยังยื่นพวงมาลัยส่งให้คนขับรถเมล์อยู่เลย  “นี่จะทำให้ฉันไปทำงานสายนะ” ความคิดของฤดีฉุนเฉียวกับทุกเรื่องหลังจากที่รถของชวาลผ่านไปต่อหน้าต่อตาเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว พลันรถก็เคลื่อนตัวไปตามทาง และจอดทุกทุกป้ายที่มีผู้ประสงค์จะลง

            ชวาลขายรถ หันมาใช้บริการขนส่งมวลชนกรุงเทพ เพลงบนรถในแต่ละวันถูกหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามรสนิยมของคนขับ หรือบางวันก็มีเพียงเสียงเครื่องยนตร์และเสียงจอแจบนท้องถนนเท่านั้น เขาได้พบปะกับนักจัดรายการคนเดิมบ้างเป็นครั้งคราว

            ฤดีซื้อรถมือสองคันเล็กๆขับตามท้องถนนไปทำงาน อาศัยเปิดวิทยุที่ติดมากับรถกลบเกลื่อนความโดดเดี่ยวในตัวรถ เธอเคยมีเพื่อนร่วมทางเยอะกว่านี้ ฤดีเปิดฟังคลื่นที่เปิดเพลงดี เพลงเก่า เพลงที่ทั้งสองร้องคลอไปด้วยกันโดยไม่รู้ตัว

            หน้าต่างบานนั้นไม่เคยถูกเปิดอีก และชวาลก็ไม่เคยได้ยิ้มให้สาวข้างบ้านอีก.. .